Suzanna Internationa(a)l

Gelukkig nieuwjaar allemaal, Happy new year everybody!! En toen was het 2012. Echt waar ik kan het nog steeds eigenlijk niet geloven. 2011 is voor mijn gevoel voorbij gevlogen! Er is zo veel gebeurt. Voor mij persoonlijk zo veel veranderd, ik weet dat ik ben veranderd, en ja ik denk eigenlijk ook wel dat de wereld is veranderd.

Het standaard ding schijnt te zijn om een top 10 van beste momenten van 2011 te maken. Aangezien ik niet echt weet wat ik moet bloggen doe ik daarom lekker cliche mee . Het enigste probleem is dat ik ze echt niet kan ranken, het was allemaal zo indrukwekkend, fantastisch en ongeloofelijk.

• Naar de wedstrijd Uganda – Namibia in Nambole stadion en vervolgens naar de Iguana. Waarom: dat was een dag met zo veel indrukken. Als eerste met een stel muzungus onderweg naar de wedstrijd. Toen in het stadion dat volstroomde, overstroomde met duizenden mensen die de lokale helden aan kwamen moedigen maar wat voor mij zo gevaarlijk voelde omdat het zo heel veel te druk was. Daarna naar de Iguana (bar) waar ik voor het eerst in mijn leven mijn telefoonnummer heb uitgegeven.

• De Walk2Work rellen. Waarom: Voor mij was het de eerste keer dat ik dat soort geweld om me heen heb gehad. En je gaat door, je doet je werk, maar als je dan later thuis komt dan realiseer je je pas dat je eigenlijk gewoon geluk hebt dat je nog leeft. Maar als het weer gebeurt (en die kans bestaat heel zeker) doe ik het zo weer.

• De 24 uur na banda eiland. De terug komst op de vluchtelingen boot (zie die blog), vervolgens de stad in komen tussen de rellen door. Op het dakterras van ICU zitten en de schoten en traangasgranaten horen. De volgende ochtend om 6 uur wakker gemaakt worden door een aardbeving.

• Mijn 1e, 2e, 3e, 4e, 5de, etc date met Alvin. Lol geen verdere uitleg :P

• In nederland in July iedereen weer zien! Het was zo fijn om iedereen weer te zien! Heel veel mensen vragen me ofdat ik Nederland mis. En de waarheid is dat ik Nederland niet mis. Ik mis jullie wel heel erg, mijn familie en vrienden, maar ik mis Nederland niet. Ik heb nog geen moment gedacht ik wil terug naar nederland. Ik denk wel eens zou ik die en die nou maar even kunnen spreken of een knuffel kunnen geven. En ja net als met Kerst en verjaardagen is dat gevoel wel extra maar nee ik kom denk ik niet terug. Ik ben meer geneigd om jullie te overtuigen op het vliegtuig te stappen dan omgekeerd .

• Op 25 januari op het vliegtuig naar Uganda stappen. De begin van de rest van mijn leven

• Mijn eerste boda rit alleen door kampala. Voor mijn gevoel op dat moment zo’n chaos, zo’n totale ongecontroleerde warboel van motoren, auto’s, vrachtwagens, fiets, mensen, taxis en alles en iedereen doet maar. Wegen die meer kuilen hebben dan asfalt en verkeerslichten die iedereen vakkundig negeert. Waarom zou je je niet veilig voelen? Het contrast met het feit dat ik nu zelf motor rijd in alle gekte is deste groter.

• Mensen echt leren kennen. Logischerwijs is de persoon die het dichts bij mij staat Alvin. Hij is Ugandees en door hem heb ik met andere ogen naar Uganda en Ugandezen leren kijken. Wat hier normaal is is niet eens in te denken in Nederland. Wat mensen moeten doorstaan, hoe hard de mensen zijn doordat het leven zo hard en onvergeeflijk is, en tegelijkertijd hoe mensen leven met zo veel passie. Ik vraag Alvin en mijn vrienden de oren van het hoofd over hun zelf, wat ze van dingen vinden, hoe zijn opgegroeit, hun familie, hun toekomst beeld, of ze huisdieren hebben. Alles. Ik weet dat ik ze daar af en toe helemaal gek mee maak. Maar weet je wat het is? In nederland als je mensen leert kennen kun je wel wat aannames maken en dan heb je meestal wel ongeveer gelijk. Hier kan dat niet, kan ik dat niet, soms vul ik dingen zelf in maar als ik het dan navraag is het zo anders dat het alles op z’n kop zet. Dus ik maak hier geen aannames meer, i k vraag het als ik me iets afvraag, en ik weet nu dat sommige mensen hier zulke vreselijke dingen mee hebben gemaakt dat ik er niet eens naar durf te vragen.

• De aankondiging van de no-fly zone over libie op het avond nieuws. Hier zit een president die ook al een belachelijk lange tijd aan de macht is. En daar is niet iedereen het mee eens. De revolutie werd en wordt hier dan ook met argus ogen in de gaten gehouden, door de mensen maar ook door het regime. Het feit dat westerse machten zich met het conflict gingen bemoeien werd hier met veel commentaar en discussie ontvangen. Tot op heden zijn er veel Oegandezen die Gadaffi als een held zien, en zijn dood is volgens mij ook nationaal heel het meest besproken onderwerp van het jaar.

• Met papa, mama, franca en rolf in Kidepo zijn. Gewoon fantastische ervaring. Geen woorden voor.

Iemand vroeg mij laatst naar mijn voornemens voor het nieuwe jaar. Het antwoord luidde gelukkig zijn, plezier hebben, genieten van elk moment, opstaan voor waar ik in geloof en wanneer nodig vechten voor wat ik waard ben. Maar goed, wat gaat 2012 brengen? Ik weet het niet. Verrassingsfeestje ga ik dan maar vanuit. Ik begin het jaar met een gevoel van tevredenheid, geluk zou ik bijna zeggen. Ik voel me thuis in Uganda; tussen de matoke, mijn vrienden, het stof en alle gekheid. Ik wil niet weg. Wel moeten er wat dingen veranderen want mijn werk moet echt even opgekrikt worden. Meer te doen hebben is toch wel belangrijk voor mij. Dat hele afrikaanse niets doen dat ligt me niet zo. Ben ik te Hollands voor . Meer sociale contacten lijkt me ook wel wat. Dus hoe doe je dat? Dan laat je een locale bar een nieuwsjaar borrel sponsoren en nodig je eigenlijk de hele Kampala expat gemeenschap uit die je helemaal niet kent! Nog een week te gaan en tot op heden hebben ongeveer 40 mensen bevestigd dat ze komen. Nou dat lijkt me toch een goed begin.

Ook dit jaar zal er weer van alles gebeuren wat ik me niet in kan denken, zal er van alles veranderen, en voorvallen maar ik heb er zin in. Ik zie het wel. Alles komt goed, dat is één ding dat ik zeker weet.

Every new year people make resolutions to change aspects of themselves they believe are negative. A majority of people revert back to how they were before and feel like failures. This year I challenge you to a new resolution. I challenge you to just be yourself. (Aisha Elderwyn, endorsed by me)

Een korte impressie van Kerst in Rutooma (het dorp waar Alvin vandaan komt). Het was natuurlijk super anders dan kerst in Nederland maar ik heb heel erg genoten.

PC230559

de kalfjes die kerst hebben overleefd

Uitleg over wat de kunst op de muur betekend

Groot oma en ik moesten ook op de foto

PC220520

De oegandese keuken

Uncle John met Alvin

alvin en mij

wij hebben geit gegeten! lekker vers

PC210477

Sometimes you have weekends that feel perfect. Last weekend was one of them… for 5 reasons. And you all wanted to see more pictures, so let me know if this is enough. On the bottom of the blog.

1. It really feels like weekend
You know how sometimes weekends are just an extension of a busy workweek? Like, you’ve been running up and down all week long and then in the weekend you are also harassed by to many things on your to-do-list. That’s not exactly relaxing is it? This weekend, after a not so very busy week, I’ll admit that, we had just about nothing on our program. Just see what happens and go with the flow. Looooovely, just the way a weekend should be!!

2. You get to learn about life, make a little difference and have fun all at the same time
Saturday morning we (Alvin and I) went to a foundation in Entebbe that works with HIV/AIDS infected children and their parents. One of the founders is a friend of us and once a month they have a Saturday where they not only play with the children but also educate the ones that are old enough. And they all get food packages. After finding the location, which was like sightseeing Entebbe, and helping prepare the food parcels the play part started. Playing outdoor games with the kids like soccer and making bracelets with the girls. Of course also Ugandan style morning tea and lunch was included. You know, I had almost forgotten how dirty you get (or at least I get :P ) by playing with kids.
* Does anybody know cool games to play with kids outside which only requires a ball as material?? All suggestions are welcome!!

3. We went to the beach
Entebbe borders lake Victoria and I had been there before. This time, after we were all dirty from the project we went to a friend of us in Entebbe to clean up. He suggested to go to some cool bar near the beach. As you all know, any activity that includes the beach I am usually in for! Turns out it wasn’t like an actual beach as we know it (and I’ve never seen a bar, but I’m not complaining). It was part of the botanical gardens that border on lake Victoria, so grassy instead of sand but just hanging there with good company, music and drinks is very cool. More so when suddenly a huge parade of big government vehicles show up to take pictures for some high level military wedding. Though personally I find 7 bridesmaids a little to much. Sorry girls.

4. You can party all you want
I know, you can’t believe I just said that can you? Well here I’ve kind of learned to enjoy going out. And not just dinner and drinks, also, or maybe especially the dancing bit. And no I still can’t dance, but I do have fun. These days Friday nights are kind of standard for going out in kampala to start of the weekend. But this week we stayed in cause we knew we had an early morning. Saturday however, we went for pizza after the beach and then clubbing till we nearly collapsed from exhaustion (which was at about 1:30). Lol.

5. Anything can turn into an adventure
Saturday early morning it started raining hard, and it kept raining. As a result by the time we were on our way home to kampala everything was wet. Usually its pretty localized, but not this time. All the way into kampala it was wet. That is a problem, because my home in Rubaga is on a dirt road. A sloped dirt road I should say. When this turns into a slippery, muddy mess it is not the most favourite place for a Mercedes for good reason. As we turned onto my little road we already saw the trouble and we could just feel the car start slipping towards the ditch. After some nifty driving I was at home, but then Alvin needed to proceed down to get to the main road. Down there are some turns and more slope. Needless to say that I held my breath till he cleared the road and was on his way home. Quite an adventure..

An impression of the day at the foundation

It has been ages again since I have last posted a blog and lots has happend since then but its all good . Lately I have just been very busy with work, having a social life and everything so it kind of got skipped.

Ehm, about the guesthouse: there has kind of been a shift change it has turned out. All the old regulars are gone . Wendell and Johanna, Lara, Paul.. Everybody is back to the Netherlands (or the UK, sorry Lara). However we have some Uganda rookies now, which is also very cool. Fleur (who for some reason just refuses to be home before dark – yes, ive already told her she is gonna get herself hurt), Kim (who teaches music on a primary school, so cool! I might join her for a day), Evelina (Finnish, doing research on Refugees), Irini (from Cyprus, also working with refugees) and a couple others. All in all it’s a bit quieter then before but still a lot of fun. But as you guys know I am looking for my own place to stay. I love the guesthouse and most of the guests but I sooo want a place for myself. My own bedroom.. my own kitchen.. ohhh a kitchen!! I can’t wait! So I have looked at several houses. There was one I liked, I called back the next day and they had already given it to someone else. Welcome to Uganda I suppose…… But I am sure the next one is going to be even nicer, so no worries!

Other then the daily work for Red Cross there’ve been a couple very fun days (though they are becoming more and more frequent).
1. 7th of June, a football match between the Uganda Cranes (national soccer team) and ehhh I really don’t remember, but we won! Highlights of the day: going to the game with 6 muzungus, 3 locals, all in Uganda shirts in a taxi. We got lots of attention. Very funny. Then trying to get in. We had VIP tickets. NEVER EVER bother to get VIP tickets in Uganda there is no special treatment (and I don’t know why I had actually expected it, I mean it is Uganda). But so yes, there was no VIP area and they had sold about 3000 tickets to much, or more. The stadium was loaded with so many people I don’t even want to think about it. As a result we missed the first half, but after encountering teargas we saw most of the second half thru teary eyes from the sideline on the pitch – that’s the muzungu advantage. After that we dinner and dancing at Iguana… was a very very good night.

2. Going clubbing with just Ugandan friends after crashing a wedding in Jeans and sandals. It was not my fault and certainly not my planning – the crashing the wedding part anyway. But going out with very cool Ugandans is so much more relaxt then going with only muzungu’s. This time I didn’t have to be married to anyone in order to have a good time. Was amazing.

3. Jinja daytrip. Did you know that in Uganda there is the source of the Nile? Well now you do; The source of the nile is in Uganda. It flows 2/3 out of lake Victoria and the remaining 1/3 actually bubbles up from a well in the center of the white nile. It takes the water about 3 months to reach the Mediterranean. We went there with 4 girls (Kim, Fleur, Sonia and me). And we had a blast. Getting there was a challenge as usual, getting away from there was also challenging but thank god for boda’s. After the nile we went to Bugali falls. We didn’t know how far that was so we bargained hard with the boda’s. But it was really quite far. I kind of felt guilty for having made such a hard bargain for them, but they didn’t complain so I guess it was still fine. After the falls they dropped us at the taxi stage to kampala. We looked at eachother and couldn’t stop laughing. Even the boda guys were laughing and told us to clean up. We looked almost like locals we were that dirty from all the red sticky dust that we found during the boda ride. Pictures will follow asap.

4. Spending holidays and Sundays at Munyunyo resort swimmingpool. Sunshine, palmtrees, 50 meter swimmingpool, ball, good company.. .need I say more?

5. Starting to do Ugandan speak. The “Whát??!” is appropriate at all times which those of you who I speak to on the phone and on skype have probably noticed just like the agreeable “mmmm” and the disagreeing “ah-ah”. Oh and not to forget “sorry” anytime anything bad happens. For example a typical reaction to an ambulance driving by and someone is talking about it goes like: “Whát?!” ..(then you get more explanation)…. “Mmmm”. ..”mmmmm”… “Sorrry”..

6. Learning to dance anytime anywhere. Ok not quite anytime anywhere cause I am just still to self-conscious for that but I love the dancing here. In addition to the club lessons, together with Kim I have enlisted the help of Prossy (one of the girls on staff at the guesthouse) to teach us African moves. Its hilarious but so much fun. I am not quite ready to do those moves in public (they really make me blush, and not just got I get warm dancing) but I think I am improving with baby steps. Lol and I am having so much fun which is most important.

That’s the highlights I think from the past weeks. At least a 100 things happen every day that are totally crazy but if I were to mention them all there would be no end to this blog. So… I will tell you the funny daily thingies in person when I see most of you in a couple weeks time. I will be in NL from the 22nd of July till the 9th of August! Really looking forward to seeing everybody again and eating strawberries. Ohhhh strawberries… raspberries… any sort of berries really. MMMMMMMMM. See you soon!

Dikke kus en knuffels

Na een week hard werken is het toch altijd weer fijn om weekend te hebben. Te meer als je allemaal leuke dingen op je programma kan zetten. Zo ook afgelopen weekend.

Zaterdag had ik afgesproken om te gaan shoppen met 2 meiden uit het guesthouse; Lara (Noord-Ierland) en Johanna (Duitsland). Allemaal waren we op zoek naar de meest outreageous maar pretty afrikaanse fabrics en daarnaast wilde ik ook kijken waar ik straks mijn home stuff moet halen; borden, towels noem het allemaal maar op. Ook heb ik bedacht dat ik wat meer sociaal leven moet doen dus ben ik nu hard op zoek naar een kickbox school, krav heb ik al opgegeven, maar ook pilates of danslessen zie ik wel zitten. Dus wilde ik ook nog langs een pilates school en in gardencity zouden we gaan lunchen en nog even naar de supermarkt.

Zo gezegd zo gedaan; zaterdag om een uur of 10 zijn we met zn drieen in de taxi gestapt naar downtown. Lara doet hier onderzoek in de kleine telefoonwinkeltjes en Johanna neemt altijd de taxi. Zij zijn dus allebei bekend in downtown terwijl ik dat nog niet echt ben omdat ik altijd de boda neem en als ik overdag op straat ben altijd met rode kruis zaken bezig ben. Super fijn daarom dat we met z'n drieen waren want zij kenden de weg en dat is echt wel fijn in de totale chaos van downtown. Met de taxi ben je voor 500 shilling (ongeveer 16 eurocent) in downtown en dan stap je uit midden in de mierenhoop van tientallen misschien wel 100 minibusjes, nog heel veel meer mensen die alles en nog wat verkopen en nog meer mensen die onderweg zijn ergens naar toe. Maar het eerste wat mij toch altijd laat weten dat ik in downtown ben is de geur van uitlaatgassen vermengt met honderden mensen en dieren met een spoor van een ondefinieerbaar Afrika; kruiden.. tropen.. ik weet niet wat het is, maar het is er altijd. Door het oude taxipark zijn we naar de stalletjes gelaveerd om de stoffen te ontdekken, onderweg gaten in de weg, boda's en mensen ontduikend. Al snel hadden we een paar mooie lappen gevonden met de meest fantastische prints in een stalletje dat verder ook handdoeken en onderbroeken en slippers verkocht. Maar dat was pas het begin van de pret. Naast de naast elkaar gecramde stalletjes die de straten bedekken heb je namelijk ook nog de shoppingmalls, bazaars of arcades, net wat je ze wilt noemen. Dit zijn grote gebouwen naast de weg die tjokvol zitten met winkeltjes die alles verkopen wat er tussen de noord- en zuidpool verkrijgbaar is. Hier kun je echt 3 dimensionaal in bewegen. Over het algemeen kun je er doorheen lopen van straat naar straat (ideaal om de bodas te ontwijken die de straten onveilig maken), maar daarnaast kun je ook naar beneden en naar boven want op elke verdieping is wel iets te doen, en in sommige stukken ga je echt terug in de tijd voor je gevoel. Elke vierkante centimeter vloeroppervlak, muur oppervlak en als het even kan plafond oppervlak is bedekt in handelswaar; honderden jurkjes, rokken, spijkerbroeken, maar in andere arcades zijn het duizenden lampen, schroeven, borden of stoffen. Prachtig maar erg desorienterend, soms weet je gewoon niet waar je moet kijken. Na een poosje krijg je echter het systeem door, dan zie je een zekere balans en organisatie in de gekte en dan is het niet meer zo imponeerend. Bovendien krijg je dan de indeling door; als je stoffen nodig hebt dan moet je naar het straatje met alle tailors, heb je iets voor de keuken nodig dan naar het onbegaanbare straatje met de huizenhoge opgestapelde emmers, wasbakken en glazen waar iedereen aan de kant sprong voor de vrachtwagen die er toch doorheen moest. Toch, echt efficient shoppen is er niet bij, hoe goed je denk ik ook de weg kent, wennen doet het nooit. Je weet namelijk nooit zeker waar iets verkrijgbaar is, of zelfs maar ofdat de vendor nog op exact dezelfde plaats staat. Zelfs in de restaurants kun je hier het beste eerst vragen ofdat ze wel alles hebben wat op de menukaart staat, want 90% kans dat dat niet het geval is. Maar als je de tijd en avontuurlijke spirit te pakken hebt, en je onderhandel pet niet te vergeten, dan is het een heerlijke manier van shoppen. Alle stalletjes afstruinen naar dat ene ding dat je nodig hebt te midden van alle andere spullen die uit alle uithoeken van de wereld komen.

Om even bij te komen zijn we naar Restaurant Indigo gegaan. Dit is een vrij groot restaurant dat uitkijkt over het oude taxipark waar we in uit zijn gestapt. Een fascinating view. Van boven is het nog net zo chaotisch als wanneer je er midden in staat maar je ziet er gewoon nog meer van de chaos onder het genot van een koude soda.

Na indigo heb ik een boda genomen naar de pilatesschool om informatie te krijgen en hebben we elkaar daarna weer in Garden City getroffen, a.k.a. Muzungu mall. Ik moest nog even een boek halen (zijn er 2 geworden, dus nu heb ik hier al 37 boeken liggen :S), Johanna moest een vliegticket boeken en Lara moest pinnen. En wat doen je dan als muzungu zijnde??? Lunch bij Java!!!!!!! Yeeaahh!! Eigenlijk zouden we savonds samen frietjes eten in het guesthouse maar waarom zelf moeilijk doen met een frituur en frietjes maken als het ook voor je gedaan kan worden? Daarom heerlijke frietjes met een sandwich gegeten bij Java's en we konden het niet laten om ook nog een stuk chocolade taart mee te nemen voor later. Na de supermarkt zaten eindelijk in de taxi naar huis, dood moe maar voldaan, en geschokt toen we er achter kwamen dat het al 6 uur was! Dat was niet de planning, maar ach. Het is weekend. Het avond programma was dan ook al snel bedacht, eerst uurtje slapen en daarna douchen, maskertjes, en dan film kijken op het dakterras onder het hemelse genot van een half stuk chocolade taart. MMMMMMMM yummM!!!! Om 12 uur lag dan ook pas in mijn bedje, moe en zeer voldaan.

Na een heerlijke ontspannende nacht ben ik zondag ochtend met johanna gaan zwemmen. Zondag middag is het altijd één grote party in dat zwembad dus hadden wij bedacht om in de ochtend te gaan, dan is het nog lekker rustig. En inderdaad, er waren misschien 5 ugandezen dus het was er heerlijk rustig. Genieten!! Baantjes zwemmen, wat rond drijven, overgooien met de lokale mensen echt het zondag gevoel. Het enigste wat we de hele tijd lachend en rond springend konden zeggen was "happy, happy happy!!". De oegandezen zullen wel gedacht hebben dat wij ze niet meer allemaal op een rijtje hadden. Verder hadden we weinig op de planning staan en dat was maar goed ook. Want hoe heerlijk het zwemmen ook was, we zijn allebei gigantisch verbrand. Ik heb nooit geweten dat je in het water, onder water ook kan verbranden. Maar het enigste wat wij gedaan hebben is 2 uur lang in het water rond gehangen en we zijn allebei echt kreeften niet alleen ons gezicht en schouders, ook onze rug en zelfs onze benen! Elke keer als we elkaar aan kijken moeten we lachen zo belachelijk ziet het eruit. Gister middag hebben we samen op het dakterras gezeten bedekt in een laagje yoghurt, vandaag zijn we gepromoveerd naar aftersun en brandwonden creme. Het was maar goed dat het zwemmen zo lekker was anders zouden we het misschien niet meer doen. Maar zoals het er nu bij staat gaan we komende zondag ochtend gewoon weer. Maar dan wel bedekt in 3 lagen factor 50 zonnebrand .

Dikke kus voor iedereen!

Blog 17-4-2011
Sorry sorry sorry! Mijn laatste blog is al weer van meer dan een maand geleden. Dat was absoluut niet de bedoeling maar het is zo'n gekkenhuis geweest dat het er elke keer weer bij in schoot ondanks alle beloftes. Kortom; sorry. Bij deze een update.
Ik zit in Kampala!! Goed nieuws bij het rode kruis, ik werk nu voor de directeur van de afdeling Rampen Management (DM). Donderdag heb ik met hem een gesprek gehad en hij kwam handjes te kort dus dat was hartstikke mooi en vrijdag heb ik de eerste dag gehad. Ontzettend leuke mensen om mee te werken met allemaal hele ambitieuze plannen, dus dat gaat helemaa goed komen.
Ondertussen zijn er nog wel wat leuke dagen/voorvallen geweest. De hoogte punten:

- een week in hoima en masindi geweest met collega's van het Rode Kruis. Onder meer een paar dagen in een vluchtelingenkamp geweest en mee geweest op waterpunt inspecties. Een hele leuke ervaring!

inspecting boreholes in hoima

me hard at work!

- vorige week zaterdag hadden mijn collega's uit Mukono een afscheidsfeestje georganiseerd voor onze manager want hij is gepromoveerd naar Regio Manager. Op Zaterdag zou het gaan gebeuren; een lokaal hotel gewoon gezellig om 1600 wat drinken en dat was het. 1600 muzungu tijd, geen uganda time want dan hoef ik er pas om 1800 te zijn. Nee, werd mij verzekerd; 1600 muzungu time. Dus ik was er keurig om 1600. Ik was niet de eerste en mijn collegas waren er wonder boven wonder al. Na wat babbelen bleek dat het een verrassingsfeestje was. Kortom, hij wist van niets en ze waren er ook nog niet helemaal over uit hoe hij hier zou komen. Om 1800 wisten ze het nog niet! Toen heb ik maar voorgesteld dat iemand hem belt met een noodgeval dat hij naar het hotel zou moeten komen. Dat was een goed idee. Maar ja toen moest ik ook bellen! Zie je het al voor je?! Nou ja prima, ik gebeld. En ja... 5 minuten later was hij er! Toen barste het feest los. Of toch niet helemaal. Het ging als volgt.
-ontvangst van het feestvarken door middel van handjes schudden met iedereen (10 min)
-aanwijzen van ceremoniemeester (2 min) Toen voelde ik de bui al hangen.....
- openings gebed (Echt waar) (5min)
-alle aanwezigen speechen om de beurt over patrick (1,5 uur- waarvan 1 minuut door mij)
- dankgebed voor het eten (5 min)
- wat eten (30 minuten)
- speech van Patrick (1 uur)
-aanbieden van cadeau (15 min)
-gezamelijk gebed om het cadeau te zegenen (5 min)
-uitreiking van het cadeau (10 min)
-Slot gebed (5 min)
-afscheid nemen (15 min)
Ontzettend gezellig maar wel heel apart en ik stel dan ook niet voor dat wij dit soort programmas ook gaan invoeren in Nederland. Dan ben ik toch wat meer voor de ongeorganiseerde chaos van kerstfeest met de familie sterkens .

Nog meer sorry sorry sorry. Het is nu de dinsdag na pasen, 26 April en het is nu al weer nog langer geleden dat ik geblogt heb. De vorige was ik vol goede moed aan begonnen maar toen kwam wendell vragen ofdat ik mee naar de winkel ging en daarna heb ik het niet meer afgemaakt. Maar daar zit ook weer een voordeel aan; nog meer leuke verhalen!!

Afgelopen pasen zijn wij namelijk met een groep van 9 muzungu's naar de bush geweest. Een soort van groeten uit de rimboe maar dan nog veeeel leuker. We waren uitgenodigd door James, een van de personeelsleden in kampala, om zijn familie te bezoeken. Zij wonen in het Noorden. Zo gezegd zo geroadtript! Dus wij zijn vrijdagochtend om 7 uur vertrokken richting Lira. Daar waren we denk ik rond een uur of 3 en hebben we nog wat boodschappen gedaan. Vervolgens hebben we daar bij een tante van hem geslapen. Zij woonde in een soort van buitenwijk van Lira. Ook al wel echt een dorpje maar duidelijk nog wel met de gemakken van een borehole en electriciteit in de buurt. Dat was al een hele aparte ervaring, met name het eten. We kregen eerst lunch om 3 uur bestaande uit allemaal lokale gerechten. Inclusief mieren saus. Dat is overigens geen aanrader, het smaakt naar zand en een beetje vreemd zuur en het knarst en zo. Nee, geen succes. Savonds rond een uur of 10 was het vervolgens diner wat eigenlijk hetzelfde was, inclusief mierensaus. Je snapt dat dat schaaltje niet leeg is gekomen.

Daarna allemaal lekker slapen; de mannen buiten in de tent, en de dames binnen op de bedden en de bank. Erg luxe. Om 6 uur werd ik wakker van een kakelende kip die langs de voordeur rende met Moses op haar hielen. Ook de rest van het hele dorp was al in rep en roer dus ben ik ook maar opgestaan om mee te helpen. Ik kreeg toen de afwas van de vorige dag voorgeschoteld want ze hebben helaas geen vaatwasser. Maar goed, op zijn afrikaans afwassen valt nog wel mee. Het was bovendien erg amusant dat de kip en moses nog een paar keer langs kwamen sprinten! Maar goed, uiteindelijk heeft de kip het afgelegd en is die voor ontbijt klaar gemaakt. Ik heb goed opgelet en nu kan ik ook een kip slachten dus dat gaan we nog een keertje proberen hier. Na ontbijt en afscheid nemen gingen we richting het James' hometown.

Na lira hadden we nog misschien 4 km asfalt en toen kwamen de zandwegen. Eerst nog wel enigzins level maar nadat we bij het laatste beetje grote dorpje houtskool en kippen (betty, Klara en Anita) hadden gekocht en op het dak hadden gebonden - we worden al echte afrikanen!- kwamen we bij de echte slechte wegen. Meer gaten dan wegdek en we hebben dan ook vastgezeten. Uiteraard heb ik meegeholpen met duwen, en uiteraard zat ik helemaal onder modder...als enigste. Zeg maar niets . Maar uiteindelijk kwamen we dan toch na zo'n 3 uur aan bij een bosje waarbij James vertelde dat wij naar rechts moeten "het pad op". Ehhhh welk pad?? wij zagen geen pad en dat ging echt niet lukken met onze matatu. De oplossing; met zn alle uitstappen en alle grote takken enzo aan de kant sleuren zodat de bus er door kon. Toen kwamen we aan in een dorpje dat je je voorstelt als je denk aan groeten uit de rimboe. Modderhutten, mannen en vrouwen die gescheiden zitten, nog verbaasd bij het zien van een camera en alles wat je als muzungu doet is MEGA interresant. Vervolgens werden we verwelkomt door een gillende vrouw wat de oma bleek te zijn. Stok oud en dol enthousiast en wel super aardig, denken we. Voor hetzelfde geld zei ze hele onaardige dingen maar niemand van ons spreekt Luo dus wij snapte er helemaal niets van. Dan maar als goede muzunga mee lachen en ja knikken. Kun je eigenlijk niets fout doen :D. Na aankomst werden we allemaal in plastieke tuinstoelen (ja die hebben ze hier OVERAL) geplant en begon het officiele programma; plannen kunnen ze hier niet maar voor alles is wel een ceremonieel programma. Eerst werd door de clanleider alle locals voorgesteld en werd er gespeecht dat ze zo blij waren ons te zien etc etc etc. Daarna was het onze beurt. Wij hadden heel snel besloten dat de langste man de clanleider moest zijn dus werd Paul al snel genomineerd. Een eer die hij met veel plezier en kunde heeft volbracht en hij heeft voor ons gespeech en ons voorgesteld en alles.

het vaste rondje plastiek stoelen voor ons

HET spelletje hier is Mwesu, tactisch en met veel tellen

Uganda is zo ongeloofelijk mooi.. zelfs als het bijna gaat regenen

Toen kwam deel 3 van de dag; geiten en kippen kopen. Je zou denken dat dat hier heel makkelijk is want ze zijn overal. Maar dan ben je toch verbaast als je op de markt arriveerd en er maar 1 geit te vinden is die boven dien ook al verkocht is! Wat bleek, wij waren veel te laat. De markt was al zo goed als afgelopen. Zelf langsgaan bij mensen thuis mocht niet baten en we zijn er toen ook niet in geslaagt de geplande 3 geiten en 10 kippen te kopen. Dan maar met lege handen naar huis want het begon ook al donker te worden. Na een gezellig avondje bij kaarslicht zijn we vroeg naar bed gegaan omdat we ook weer op tijd op moesten voor naar de kerk te gaan. Dat was echt super leuk. Eerst een half uurtje lopen door de bush, en dan naar de kerk onder de boom. Met allemaal locals en een hoop dansen en zingen. Waar ik naar voren werd gehaald om mee te dansen. Waarom mag joost weten, maar goed. Ik doe wel mee hoor. Weigeren kun je ook echt niet maken. Gelukkig werd de 2de keer alle muzungus naar voren gehaald. Paul zat ondertussen al echt in zijn rol als opperhoofd van de muzungu clan en zei in zijn toespraak dat we ontzettend van de muziek genoten en dat we hoopte dat ze nog even wat meer speelden.... ja paul en bedankt. Toen mochten we allemaal nog meer dansen! Wat ook wel weer leuk was hoor maar wel beetje overbodig.

onderweg naar de kerk om half 9 s'ochtends

de kerk onder de boom na afloop

dansende muzungus in de kerk

Tijdens de mis was er ook een collecte en sommige mensen gaven eieren die vervolgens per opbod verkocht werden dus gingen wij naar huis met 3 eieren. Mooii! Die hebben we dus lekker verstopt voor de kinderen die ze daarna gezocht hebben. Het duurde overigens wel even voordat we het idee uitgelegd kregen en volgens mij snapte ze het uiteindelijk nog niet maar grappig was het wel.

eieren zoeken in het drop met de kindjes

Na de lunch die uiteindelijk rond 2 uur geserveerd was (wij hadden dat vermoeden al en hadden sochtends voor de kerk snel in onze tentjes nog was chips en fruit naar binnen gewerkt) kregen we de echte afrikaanse spirit te pakken en zijn onze afrika huishoud talenten getest door de lokale vrouwen. Water dragen op je hoofd (ja, je kunt me ook gewoon laten douchen hoor maar dit was ook leuk), pindakaas maken met de hand - erg lekker! -, mieren stampen (zo lang ik het maar niet hoef te eten!), gras maaien met een handsikkel (dat ging ook goed), een soort graan ontstoffen door het op te gooien en weer te vangen (dat was denk ik zonde van het graan maar de kippen vonden het helemaal niet erg). Vervolgens kwam de voetbal te voorschijn en hebben we in de brande zon van 40 graden een voetbal wedstrijd gehouden. Echt super cool. De helft van het veld was onder de mangobomen en het was zo grappig. Alle muzungus hadden een positie in de schaduw gekozen en we kwamen er alleen onderuit om een sprintje te trekken richting de bal in een halve cirkel omdat weer snel terug in de schaduw te komen. Maar ondanks dat konden wij echt opgedweilt worden na een half uurtje terwijl de locals onvermoeid door renden. Ik snap nu wel waarom zij ateliek winnen . Maar goed, na een uurtje was ons team vernederd en was het water op dus zijn we er maar mee opgehouden en hebben we ons te goed gedaan aan de overdaad aan verse mangos recht uit de boom. Heeeerlijk... maar nu kan ik denk ik een week geen mango's meer zien.

helpen met sheanoten pellen in de avond

water dragen op mijn hoofd is een hele kunst!

kinderen kunnen hier dansen joh, niet normaal. ik ben jaloers

Mango's.. heel veel mangos...

Na de wandeling terug naar het dorp vanaf het voetbal veldje (het was heel dicht bij, maar een half uur lopen) bleek dat men een geit had gevonden die gekocht kon worden. Zo gezegd zo gedaan en toen hadden we een geit om cadeau te geven. Het bedrag dat we gebudgeteerd hadden voor de andere beesten hebben we maar zo gegeven.

Op maandag ochtend hebben we heel vroeg geontbijt en zijn we rond 8 uur vertrokken richting kampala. Maar niet voordat we een geit onder de bank hadden gepropt en een kip op het dak hadden gebonden die we kado hadden gekregen. Alles kan hier hoor. Ik snap niet meer dat wij in Nederland zo moeilijk doen om spullen te laden, past makkelijk! Na een tussen stop in Lira waar we James en zijn neven hebben afgezet zijn we door gereden naar Kampala waar we rond 4 uur aankwamen. ALlemaal even douchen. We waren allemaal erg blij dat we goed bruin geworden was, maar na het douchen waren we toch weer gewone witte muzungus. Daarna zijn we samen uit eten gegaan ter afsluiting van een echt ontzettend leuk paas weekend.
Nu leeft de geit (Betty) die zwanger bleek te zijn in het hondenhok en zijn wij druk op zoek naar een oplossing om haar niet op te hoeven eten want ja een zwangere geit slachten gaat toch wel ver. En Destiny (de kip) leeft op het dakterras aan een touwtje en slaapt in de oven omdat we haar niet in de tuin kunnen laten met de honden. Maar verder is weer alles terug naar normaal...