Wakker worden in Kampala

26 Januari 2011

Op een dag wakker worden met de geur van bloemen, een warme tropische luch met een verkoelend briesje en een vage geur van een houtsvuur... wie wil dat nou niet :D.

Gisteravond ben ik aangekomen op het vliegveld van Entebbe met een nerveus gevoel over wat komen gaat. Bij het uitstappen werd ik verwelkomt door dezelfde geur van bloemen als vanochtend en allemaal glimlachende mensen. Na 1 uur in de rij te hebben gestaan mijn visum gekregen en toen op zoek naar een bordje "suzanna". Dit werd vastgehouden, naar later bleek, door James een echte Ugandees. Toen instappen in een oude wat wankele auto en onderweg naar het Gueshouse in Kampala. Onderweg werden we omringt door toeterende minibusjes, zigzaggende motoren en veel mensen aan de kant van de weg kokend op open vuren met net zo veel verschillende winkeltjes. Welkom in Afrika!!

Na een uurtje hobbelen en slingeren door alle gaten in de weg en het gebrek aan asfalt kwamen we aan bij het Guesthouse. Gelegen aan een achteraf straatje, of nou ja, zand pad, midden tussen de palmbomen en omringt door een 3 meter hoge muur en een groot ijzeren hek werden we verwelkomt door de guard. Haal je een koloniaal huis voor de geest zoals je die in je geschiedisboeken hebt gezien met grote veranda's rondom en dan na 50 jaar gebruik.. dat is het Gueshouse. Snel werd ik ontvangen door Bosco een local en mocht ik mijn bed uitkiezen in de slaapzaal. Het is het bed rechtsachter en onder op geworden. Al snel kwamen er een stel meiden binnen die Nederlands bleken te zijn en mij meteen uitnodigde op het dakterras. Na even op gefrist te hebben heb ik dankbaar van die uitnodiging gebruik gemaakt. Wat bleek.. Het zit hier vol met Nederlandse meiden, een jongen, een zweed en een duitser. Erg gezellig en al snel ebde het nerveuze gevoel weg. Rond 11 uur ben ik naar bed gegaan en wonder boven wonder heb ik heerlijk geslapen! Blijkbaar de rest van de slaapzaal niet omdat er mensen in en uit liepen maar van alle commotie heb ik niets meegekregen en om half 9 werd ik uitgerust wakker met de geur van bloemen, een warme tropische luch met een verkoelend briesje en een vage geur van een houtsvuur. Snel aankleden en op zoek naar het ontbijt en eens kijken hoe alles er bij daglicht uit ziet. De conclusie; ontbijt is makkelijk te vinden en alles is super cool!

Vandaag zou ik een city tour in Kampala hebben. Wendell en Rosa wisten te vertellen dat Tim er meestal rond een uur of half 10 is. Prima.. klinkt goed. Lekker op mn gemakje ontbeten met wat verse ananas en rustig afgewacht. Om half 11 was hij er echter nog steeds niet. Toen bedacht Rosa dat misschien TIm wel helemaal niets "wist" van de afspraak dus dan maar even bellen. Inderdaad hij wist het niet, maar het kon wel en hij zou er over een half uurtje zijn. Dat werd uiteindelijk 1,5 uur maar zo gaat dat hier nou eenmaal. Na alle waardevolle spullen af te hebben gedaan gingen we onderweg.

We begonnen met een lesje hoe werkt het lokale vervoer. De samenvatting is: het werkt wel maar je moet heeeel veel tijd hebben. Gewoon langs de weg gaan staan bij een taxi (minibus) standplaats gemarkeerd door wat weet ik nog niet maar dat komt vast goed. Dan als er een busje stopt met een blauwe stippellijn erom heen vragen waar die heen gaat en hoe veel het kost. Klopt alles en is de prijs ok dan instappen. Nou ja instappen, jezelf er bij wringen en je goed vasthouden. Dan gaan roepen net voor het punt dat je eruit wil en je bent er! Downtown Kampala.. chaos.. chaos.. overal mensen, kraampjes, busjes, motoren, beesten etc. Dat is wel even wat om aan te wennen. Maar gewoon achter Tim aanlopen. In plaats van rustig even op straat te wennen duikt Tim echter meteen een overdekte markt in na de aankondiging "nu laat ik je zien waar ze al jullie tweedehands kleding verkopen". Hmmm... paadjes van 50 cm breed met 3 mensen, spullen opgestapeld en opgehangen overal waar je maar kijkt. En de marktverkopers er ergens tussen gestopt die allemaal roepen "hello muzungu'," Hey baby" Hey Sister" of "Hello Canada" (ik had een tshirt op waarop stond Canada). Ok, het zal wel goed zijn, gewoon achter TIm aan blijven lopen en niet reageren. Ook niet als ze aan je armen trekken om je aandacht te krijgen. De enige uitzondering is een snelle krav move je pols los te krijgen wanneer ze iets te vasthoudend zijn als Tim ze net iets te laat verteld dat ik niet geinteresserd ben. Daarna was hij ook ineens een stuk relaxter . Na de markt hebben we door de straten van Kampala gedwaald. Ergens op een hoek hebben we bij een vrouw een simkaart gekocht en beltegoed. Hoe verder we liepen hoe rustiger het werd omdat we naar de administration buurt gingen. HIer zitten alle ministeries en verzekeringesmaatschappijen etc dus is het niet zo chaotisch als downtown. Aangekomen bij Garden City (in de administration buurt) gingen we op zoek naar een Orange winkel om een dongel te kopen (jeejjj ze hebben een dongel!!!) zodat ik ook straks in mukono makkelijk kan internetten. Helaas was deze echter gesloten omdat het een feestdag is. Dus daar moeten we nog een keertje naar terug. Wel een boekwinkeltje gevonden waar ik een kleine language guide heb gekocht voor 4000 shilling, zo´n 1,25 Euro. Vervolgens kondigde Tim aan dat ik dan ook maar meteen de sloppenwijken moest zien en wel na een ritje op de boda boda, de motor taxi `the ride of your life´. zo gezegd zo gedaan. Na een ritje van 10 minuten achter op de motor kwamen we aan in het arme gedeelte van de stad. De beelden die je altijd ziet op het nieuws komen uit dit soort buurten. Hutjes van golfplaten, open riool, kindjes die lachend om je heen rennen met alleen een oud versleten shirtje aan omdat ze nog niet vaak of nooit een blanke hebben gezien, open vuur en noem maar op. Echte armoede. Hier wonen de mensen die van het platteland komen maar in Kampala ook niets vinden en dus in armoede verder leven tussen alle rommel. Na dit ervaren te hebben was het de hoogste tijd om de lokale keuken te verkennen en gingen we eten bij een klein restaurantje op een helling. Snel hadden we 4 borden voor ons staan vol met allerlei lokale specialiteiten. Erg lekker maar ook erg veel en ik kreeg het niet voor elkaar om mijn bord leeg te eten. Tijdens het eten verteld Tim dat lunch voor de Ugandezen erg belangrijk is omdat ze vaak maar 2x op een dag eten. Ook komen ze eigenlijk altijd bij hetzelfde restaurantje omdat ze dan als ze een keertje geen geld hebben toch kunnen eten omdat ze dan op rekening mogen eten. Nadat we genoeg op hadden en in de schaduw een beetje waren bijgekomen van de brande zon was het tijd om te leren hoe je terug komt op het guesthouse. Dat kan met de taxi (minibus) voor 1500 shilling-50 eurocent of met de boda boda voor 3000 shilling-1 euro. Boda boda is makkelijk, maar taxi was even oefenen. Nou dan gaan we dus met de taxi natuurlijk! Daarvoor moesten we eerst naar downtown naar de nieuwe (is er dan ook een oude??) taxistandplaats downtown. Die is heel simpel te vinden, gewoon naar beneden blijven lopen en door de markten lopen om de drukte op de straten te vermijden. Ok, dat geloof ik dan maar. Na een warboel van straatjes en steegjes te hebben gehad hadden we de taxis gevonden. Stel je voor een stoffig voetbalveld vol met minibusjes, mensen die vanalles verkopen, de brande zon en alles beweegt. Inderdaad, weer een Ehhh ok - momentje. Nadat we 15 minuten gezocht hadden naar het busje met onze bestemming hebben we nog zo'n 20 minuten zitten wachten totdat het busje vol was. Want je gaat natuurlijk niet rijden voordat alles vol is. Toen hobbelen en zweten voor een half uurtje en toen waren we weer terug. Pffffffff wat een ervaring.

update: ondertussen ben ik gearriveerd in Mukono en ook hier is alles erg cool maar daar post ik later over! Dikke kus voor iedereen!